Šapić je opštinu Novi Beograd – pretvorio u svoju stranku!? (4)

O suštini potpuno obesmišljenog i obespravljenog funkcionisanja jedne lokalne samouprave :

Fiktivnost svih navedenih primera Ugovora o radno angažovanim licima u opštini Novi Beograd  govori o suštini Šapićevog političkog delovanja: koje se svodi na veoma tešku zloupotrebu ovlašćenja, vlasti uopšte. Kao upotrebu vlasti u drugom, a ne onom cilju kome je ona namenjena. Upotreba suprotna svrsi.

Nije u pitanju samo kršenje zakona, u pitanju je mnogo više.

Izvršeno je podređivanju jednog nivoa vlasti, političkoj promociji jednog čoveka i njegove stranke.

Nabrojani ljudi ne rade za opštinu, niti opisane poslove  mogu, a često ih i ne smeju raditi. Neki od njih se jednostavno i ne pojavljuju na poslu za koji su potpisali ugovor.

Postoje li ti ljudi?

Verujemo da postoje, kao i da rade. I to dve grupe poslova:

Jednu, za Šapića lično, najverovatnije kao dadilja i kućna pomoćnica!?

Drugu, za Šapićevu stranku, koju on zove pokretom!

Došavši na vlast, on je opštinu doživeo i sve više počeo upotrebljavati kao resurs za obezbeđenje potreba kako ličnog, tako i života  svoje stranke.  On, primera radi, zloupotrebljava institut pomoćnika predsednika, ubacivši brojne ljude u opštinu, koje fiktivno rasopređuje na mesta u Upravu, prvo na određeno, pa onda i za stalno, najčešće u finansije. Obrazuje od njih jezgro svoje političke propagande kroz formiranje tzv. servisnog centra, jednoj velikoj i suštinski nepotrebnoj, i ni za šta ovlašćenoj telefonskoj centrali; koja brutalno obmanjuje građane da će mimo redovne zakonske procedure moći da im pomogne.

Sa javljanjem na telefon izjavom:“Ovde Kabinet predsednika Šapića“.

Ali rad u servisnom centru nije bio dovoljan za stvaranje stranke. Morao je naći način da zaposli jedan deo ljudi skroz fiktivno, bez ikakvog zaduženja u opštini, koji će moći da rade samo za stranku. I njih je radno angažovao na privremeno povremenim i na poslovima po ugovoru o delu.

Tim činom izvršio je potpuno spajanje svoje stranke i opštine. Koja opštinu koristi kao svoje prostorije, a iz njenog  budžeta plaća partijske aktiviste.

Opština je postala baza njegovog političkog organizovanja. Ona je imala ne da vrši vlast u javnom interesu, već da popularizuje njega kao pretendenta na lokalnu i gradsku vlast. Sa posledicom koja je u takvom stanju stvari neminovna. Atrofijom opštine kao dela državnog sistema vlasti i njeno petvaranje u propagandnu mašineriju jednog čoveka, koji svoju subjektivitet ne stavlja u službu opštine kao institucije, već ga potpuno poistovećuje sa njom; dozvoljavajući sebi potom i poistovećivanje sa pojedinim resursima opštine, npr. njenim budžetom. Koji se troši kao potpora propagandi.

Simboli opštine se prilagođavaju stranci, ona vizuelno počinje da liči na Šapićevu stranku. Sve se boji u zeleno, fondacije se imenuju dvosmisleno. Na delu vidimo vizuelno pretapanje, koje politički poručuje ono što se u stvari dešava. Opština, to je Šapić, Šapić to je opština.

Sa jedne strane, opština se koristi u svrhu vlastite promocije na najniži način, poklanjanjem koje u suštini znači rasipanje; zasenjivanje radi dobijanja glasova. Ljudima se deli njihovo, stvara se utisak da su nešto dobili.

I posledicom dovođenja pojedinih opštinskih preduzeća, kao npr. SC  „11. april“ u situaciju teškog zaduživanja i potencijalnog bankrota. Čime građani gube deo svoje imovine. I ne samo što gube besplatan program koji im je velikodušno od njihovog darovao Šapić, a koji se na tom bazenu odvijao;  gube celu uslugu koju im je taj sportski centar pružao.

Sa druge strane, opština je “ikubator“ za stvaranja Šapićeve stranke, čije članove plaća i obezbeđuje im mesto za rad. Od nje ostaje kulisa iza koje se krije Šapićeva stranka i on glavom, kao veliki uzurpator, koji bi sada da to isto ponovi u Beogradu. Opština propada, gubi svoj smisao, mesto. Svoju snagu ustupa Šapiću i stranci, koji neprimetno počinju da govore kao njeni nesporni gospodari, bez potrebe da objasne šta su to konkretno učinili. Dovoljno je “mi smo učinili“. I tačka.

I stoga zaposliti svoje ljude o opštinskom trošku za njega nije prestup, već manifestacija shvatanja sebe kao opštine. Nešto potpuno normalno.

Nismo sigurni da li je on svestan svoje štetnosti.

Darko Pejić

Оставите одговор